JOATW: Just Once Around The World

A 60 year old man riding a 50 year old bike around the world. What could possibly go wrong?!

Het is eind mei 2019 en onder de naam JOATW (Just Once Around The World) wil John Young proberen om met zijn heftig gemodificeerde 1969 Triumph T150 Trident “Eileen Ivy” in 45 dagen de wereld rond te rijden. Een krappe 21.000 kilometer in totaal.

Absurd lange afstanden rijden is John niet vreemd. Zo heeft hij met deze Trident in 2011 de Iron Butt Rally in Amerika gereden. 11.000 mijl in 11 dagen. Ga er maar aan staan.

John Young naast zijn “Eileen Ivy”, een heftig gemodificeerde 1969 Triumph T150

Je kunt dus zeggen dat de motor goed is ingereden en John een aardig idee heeft van wat er aan zo’n ding stuk kan gaan en hoe je dat vervolgens onderweg op lost. Maar dan nog blijft het een Trident en die staan niet bepaald bekend om hun sleutelvriendelijkheid. En nee, je gaat me niet horen zeggen dat ze onbetrouwbaar zijn, ze hebben gewoon iets meer ‘karakter’ dan een twinnetje.

De Trident is uitgerust met onder andere een speciaal voor een Trident ontworpen Craig Vetter Windjammer III kuip, Craven koffers, een vergrootte ‘Breadbin’ benzinetank, een op maat gemaakt zadel en bagagerek, een 850cc cilinderkit, Tri-Spark elektronische ontsteking, Clive Scarfe startmotor, dubbele remschijven voor, oliedruk en -temperatuurmeter, wielen met verzwaarde spaken, verzwaarde vering en een hoop kleine onderdelen van de Hinckley Tigers die hij in de afgelopen jaren opgereden heeft. Het lege gewicht van het geheel bedraagt in totaal bijna 300 kilo.

De cockpit met ouderwetse klokken en moderne gps-apparatuur. De benzinetank is flink verbreedt

De motor staat op Dunlop TT100 banden. Op de opmerking dat ik dat een merkwaardige keuze vond antwoordde John dat de motor hierop het beste aanvoelt en dat een achterband zo’n 6000 mijl mee gaat. De voorband houdt het nog eens 3000 mijl langer uit.

De reis gaat door Nederland, Duitsland, Polen en dan Rusland in. Moskou, Omsk, Irkutsk, Khabarovsk en Vladivostok. Het grootste stuk van de reis rijdt John met Robert Hutzlmandl (Honda XBR). Ze rijden samen tot Vladivostok waar Robert naar Japan gaat en John een ferry naar Zuid-Korea pakt.

Na Zuid-Korea wordt de motor in een krat naar Canada gestuurd en rijdt John een nog nader te bepalen route naar de oost-kust van Amerika.

Waar John zich het meeste zorgen om maakt is de reis door Rusland. Het visum van de heren verloopt op 27 juni. Dat houdt in dat ze binnen 30 dagen in Vladivostok moeten staan. Mocht dit niet lukken dan is het einde oefening en moet de Trident misschien zelfs achter gelaten worden.

Dat brengt ons bij de connectie tussen dit alles en de TOCN. John nodigde mij en Mart Ribbink middels messenger uit voor een drankje in het Novotel aan de Antwerpse ring. De eerste overnachting tijdens zijn reis. Ook op zijn JOATW facebookpagina plaatste hij een uitnodiging om een biertje te komen drinken in het Novotel.

Mart opperde om bij hem in Zeeland af te spreken. Aangezien George Heeres ook van de partij was zouden we dan bij Mart wat eten en vervolgens naar Antwerpen scheuren. En scheuren werd het…

Goedgemutst trapte ik rond half drie mijn Trident tot leven en hobbelde binnendoor naar de A4 bij Delft. Op de snelweg zou het gas er flink op gaan want daar houdt zo’n 3-cilinder wel van. Die snelweg bleek echter een gigantische parkeerplaats vol forenzen zwetend in hun autootje op weg naar Hemelvaartsdag. Een binnensmondse vloek en aansluiten. Voorovergevouwen over een grote aluminium tank met armen gestrekt naar de clip-ons bulderend tussen de auto’s door. Helemaal knudde. Na een kwartier loste het verkeer wat op en schatte ik volgens de naaldstand op de toerenteller zelfs zo’n 100 km/h te rijden (de aandrijving van mijn kilometerteller is onlangs overleden). We waren op weg!

Bij Bergen op Zoom was het nog even druk maar verder verliep de reis zeer voorspoedig en ik stond zo’n 1,5 uur later bij Mart op de oprijlaan. De deur ging direct open want hij hoorde me al van ver aankomen. Tja, dat heb je op het rustige Zeeuwse platteland.

Een lekker bakkie koffie en het gesprek ging niet veel later over Triumphs. Mart is in het bezit van de eerste in Nederland geregistreerde T150 en nog veel meer moois. Er gaat niets boven een goede mancave, en Mart heeft er een.

George diende zich een kleine 3 kwartier later aan en zo was ons ontvangstcomité compleet.

Als grapje had George een hoop schildpadden meegenomen waarvan er één op de kuip van John geplakt moest worden. The tortoise and the hare. En al die schildpadden ruimen ook zo lekker op als heel je motor propvol bepakt is voor een wereldreis.

Mart en ik hadden bedacht dat wat klein reparatiemateriaal een goed cadeau zou zijn. Ik heb daarom bij de lokale watersportzaak wat 2 componenten epoxy putty en 3 meter parachute koord gekocht. Naast ducttape en ijzerdraad 2 dingen die mijn vakantie al eens gered hebben.

Na een heerlijke ovenschotel bij Mart werden de Triumph T160 en de Triumph Thunderbird naar buiten gerold waarna het ritje naar Antwerpen aangevangen werd.

Op naar Antwerpen

Mart rijdt van zijn oprit de n-weg op en spuit er vandoor. Ik jaag mijn Trident door de toeren en zet de achtervolging in, op mijn beurt gevolgd door George. Het duurde niet lang of we draaiden de oprit van de snelweg op waar het gas er serieus op ging. Ik schatte de snelheid boven de 140 km/h.

In no time zaten we op de ring van Antwerpen waar we direct de file in reden. Eerste afslag eraf dan maar. Dat bleek een vergissing want we kwamen in de havens terecht. Bij het stoplicht direct omgedraaid en terug de snelweg op waar we niet helemaal goed uitkwamen. Vraag me niet hoe we verder gereden zijn maar na een korte omweg reden we op afslag Ekeren af waar dat Novotel vlak achter ligt.

Voor Novotel in Antwerpen

De Trident van John en de Triumph van Paul ten Broeke stonden al voor de deur. George stapt af en maakt fijntjes een opmerking over de snelheid van Mart die hierop antwoord dat zijn teller niet meer dan 115 km/h heeft aangegeven. Ik zat er met mijn 140 per uur zelfs nog naast want het blijkt 150 en met pieken 160 per uur geweest te zijn. Ook Mart is waarschijnlijk toe aan een nieuwe telleraandrijving.

En dan kijk je eens goed naar de motor van John. Wat een ding. Vettig blok, roestig voorspatbord, polyester van kuip en koffers gekrast en verweerd. Maar schijn bedriegt want die motor zit degelijk in elkaar. Je moet alleen wel door het uiterlijk heen kunnen kijken.

Binnen troffen we John en Paul aan. John zat er wat ongemakkelijk bij en praatte direct honderduit. Hij was zenuwachtig, heel zenuwachtig. A 60 year old man riding a 50 year old bike around the world. What could possibly go wrong?! Op mijn vraag hoe je je op zo’n reis voorbereidt antwoordde hij “How do you eat an elephant? A mouthfull at a time.”

We overhandigden de schildpadden, George had er eerder ook al een achter het windscherm van de Vetter kuip geplakt, en de andere kleine spulletjes en werden op onze beurt voorzien van JOATW stickers. Ondertussen waren Piru Velasco en een vriend ook gearriveerd. Piru is een Spaanse Triple rijder die speciaal voor de gelegenheid vanuit Spanje naar Antwerpen gekomen was. Niet veel later schoof een Antwerpse motorvriend van mij, Nick Heij, ook aan en de club was compleet. 7 man sterk om John uit te zwaaien.

John rijdt altijd met een mascotte, een teddybeer genaamd ‘Hele’. Hele werd erbij gehaald en uit de zak benodigde reisdocumenten viste John lachend een paspoort van Hele tevoorschijn. Hij heeft eerder eens door een douanebeambte de vraag gekregen of zijn mascotte ook een paspoort had waarop hij grijnzend dat paspoort uit zijn tas trok. “Het is een goede ijsbreker” zei John. Het maakt niet uit hoe ongeïnteresseerd een baliemedewerker van een hotel is, zodra je die beer op de balie zet en om een kamer voor de twee vraagt is het ijs gebroken. Dit soort sociale vaardigheden maken een reis als deze een stuk makkelijker.

Na een paar koffie en een biertje, de fotosessie bij de motoren en een uitgebreide uitleg over de Trident excuseerde John zich en toog naar zijn hotelkamer. Hij wilde de andere dag tegen 6.30 uur op de motor zitten om Robert op te halen. Na hartelijke succeswensen van ons allemaal scheidden onze wegen. Mart en George reden terug naar het Zeeuwse, George dit keer voorop, en ik heb met Nick nog wat Antwerpse cafés van binnen bekeken.

Op dit moment van schrijven zit John al diep in Letland en nadert de Russische grens. Voor de duidelijkheid; Gisterenochtend is ie vertrokken uit Antwerpen.

Je kunt zijn avonturen volgen via zijn Facebookpagina: J.O.A.T.W. (Just Once Around The World).

John heeft in Moskou op moeten geven. Het oponthoud bij de Russische grens duurde dermate lang dat het onmogelijk bleek om Rusland door te rijden en tijdig in Vladivostok te zijn om daar de ferry naar Zuid-Korea te halen.
De Facebookpagina bestaat nog evenals de plannen om de Trident alsnog rond te wereld te sturen. Corona gooit momenteel, zoals voor iedereen, roet in het eten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *